„— Chcę prosić Waszą Królewską Mość o nową łaskę, skoro mi już raczyłeś wyświadczyć jedną. Oto pewien z moich dobrych przyjaciół, wierny i dawny sługa Waszej Królewskiej Mości, ma syna w żandarmerii. Młodzieniec jest pełen zalet, ale ubogi. Dostojna księżna mianowała go kapitanem, ale brak mu kompanii, którą by dowodził.
— Dostojna księżna, to moja córka — zapytał król obracając się ku małżonce delfina.
— Tak, Najjaśniejszy Panie — rzekł Richelieu. — A ojcem tego młodzieńca jest baron de Taverney.
— Mój ojciec! — zawołała odruchowo Andrea. — Filip! To dla Filipa prosisz, mości książę, o kompanię
Potem zawstydzona takim uchybieniem etykiecie, zrobiła krok do tyłu, zarumieniła się i złożyła ręce.
Król z podziwem przyglądał się temu rumieńcowi, wyraŻŁJącemu wzruszenie pięknego dziecka. Zaraz jednak powrócił wzrokiem do Richelieu, uśmiechając się uprzejmie i dobrotliwie, dając do zrozumienia dworzaninowi, że jego prośba stała się mu przy^mna wskutek okoliczności, jakiś wywołała.
— Istotnie — odezwała się małżonka delfina — ten młody człowiek jest ujmujący i postanowiłam pokierować jego losem. O, jakże nieszczęśliwi są książęta! Bóg dając im dobre chęci, odbiera pamięć lub rozsądek. Czyż nie powinnam była pomyśleć, że to młodzieniec ubogi, że nie wystarczy mu stopień oficerski, że trzeba mu jeszcze dać kompanię“(12)