„— Zwyczajnie, panie majorze. 26 marca Rząd Tymczasowy podpisał dekret o utworzeniu Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
— Ale co się za tym kryje
— Trochę cierpliwości, zobaczymy — przerwał „Mścisław". — Słucham.
Ale nowa wiadomość zaabsorbowała umysł watażki do tego stopnia, że nie potrafił wrócić do przerwanego wątku.
— Ciekawe, jakie to może za sobą pociągnąć zmiany w układzie sił — próbował wysondować.
— Dziś z całą pewnością żadne, oprócz nazwy. Wszystko, co udało się bolszewikom postawić pod broń, wysunęli na pierwszą linię. Są prawie zupełnie nieprzystosowani do walki z nami.
— Od kilku dni zaczynają obsadzać patrolami mosty i skrzyżowania dróg. Teren zaczyna im potajemnie, ale całkiem wyraźnie, sprzyjać. Gdybym mógł znaleźć sposób na wyciągnięcie ich całej siły w pole! Już ja bym sobie poradził!... Ale w obecnej sytuacji nie wiem, czym się to skończy...
— Najbliższe tygodnie rozstrzygną i ten dylemat na naszą korzyść. Katastrofa hitleryzmu jest już kwestią dni. Zachód i Wschód staną oko w oko na odległość ziemi niczyjej. Sowieci — wyczerpani po czterech latach wojny, alianci — w pełni sił po ośmiu czy dziewięciu miesiącach sportowej rozgrzewki.
Nietrudno było zauważyć, że pułkownik sam podnieca się swoimi słowami. Wstał, założył ręce na plecach i mówił lekko podniesionym głosem“(14)