„guzik płaszcza — Nie zwracam uwagi na donosy, jakie piszą na pana Polacy. Jest pan człowiekiem honoru.
— listy od Kleo pisane na grubym sinym papierze o postrzępionych brzegach «modlimy się o Jego zdrowie, jest Słońcem, które nas ogrzewa — bardzo szeroki odstęp, nad płomieniem świecy powoli skraplał się ukryty tekst — jest wykończony, nie odcinaj sobie dróg, mówię ci jego słońce zachodzi. » Kiedy potem opowiadał jej o tej rozmowie przy ognisku w Bagrowskoje, krzyknęła — Pytał o Króla Mówił o klatce To jasne on już wie, że jest skończony! — Zarzucił jej przesadę i umilkł trochę zbity z tropu, jak zawsze, gdy mówiła o sprawach, które on dokładniej znał, a które ona lepiej rozumiała. — Człowiekiem honoru — wywinęła dolną wargę i uniosła cienko narysowane brwi, modny grymas z teatrzyków na Faubourg du Tempie, nie mógł jej od tego odzwyczaić — twój honor polega na tym, że nie umiesz się ratować, jesteś honorowy jak koń! — W czasie kłótni traciła przytomność, szarpała na sobie szlafrok, pasma rudych włosów spadały jej na policzki. — Dla kogo się poświęcasz Dla nich Każdy, gdyby tylko mógł, zrobiłby każde świństwo za każde pieniądze!
Skądże, nie miała racji. Polacy nie robią sobie świństw za pieniądze; zawsze z a cierpienia.“(6)