„Niosąc dalej nosze, Billot zdołał odwrócić głowę i przy blasku pochodni, które oświetlając drogę, towarzyszyły maszerującym, oraz przy świetle lampionów, płonących we wszystkich oknach, spostrzegł w samym środku pochodu coś w rodzaju ruchomego wzgórza, jakie tworzyło pięciu czy też sześciu krzyczących i wymachujących rękami mężczyzn. Wśród tych gestów i krzyków można było jednak bez trudu poznać glos Pitou i jego długie ramiona. Pitou czynił rozpaczliwe wysiłki, by obronić klacz, która, niestety, była już w obcych rękach. Nie dźwigała już na sobie ani Billota, ani Pitou, którzy stanowili też nie byle jaki ciężar dla biednej szkapy — teraz usadowiło się na niej tyle osób, ile mogła pomieścić na swoim grzbiecie, karku, zadzie, a nawet szyi. Wśród mroku nocy, który nadaje przedmiotom fantastyczny wygląd, Margot przypominała raczej słonia obładowanego myśliwymi, którzy idą z nagonką na tygrysa. Na dość szerokim grzbiecie klaczy rozsiadło się pięciu czy też sześciu obywateli, nie przestających wznosić okrzyki „Niech żyje Necker! Niech żyje książę Orleański! Precz z cudzoziemcami!", na co Pitou odpowiadał z wielkim niepokojem
— Udusicie mi klacz!
Wszyscy dokoła dosłownie szaleli.“(9)